Gepasseerd!
door Frans Dijkstra
18 december 2011 Geklets
uit de nek
Ik ben gepasseerd als vice-voorzitter van de Raad van State. In een ‘open sollicitatie’ kon elke Nederlander zich beschikbaar stellen voor deze invloedrijke post waarvoor nooit verkiezingen worden gehouden. Om de openheid van de procedure nog eens extra te onderstrepen werd de behandeling van de sollicitatie in handen gelegd van minister Opstelten, die wegens zijn leeftijd de enige minister is die zelf niet in aanmerking zou komen. Op zich is dat al een vreemde motivering, aangezien in de profielschets voor de functie geen leeftijdsgrens wordt aangegeven. Maar het is denkbaar, dat Opstelten zich zelf te oud vond voor de functie, en zich daarom vrijwillig binnen de ministerraad heeft aangeboden om buiten spel te staan.
Ik heb ook gesolliciteerd. In een vertrouwelijke brief aan Hare Majesteit de Koningin heb ik haar mijn diensten aangeboden, waarvoor ik op grond van een unieke combinatie van een exacte opleiding en veel levenservaring een geschikte kandidaat meende te zijn. Enkele van mijn kerncapaciteiten zijn in dit verband: ik ben ongevoelig voor politieke hypes, ik kan staatsrechtelijke vraagstukken op onbevooroordeelde en logische wijze reduceren tot hun essentie, ik kan objectieve feiten onderscheiden van subjectieve meningen. En ik ben een betere jurist dan veel als ‘eminent’ gekwalificeerde juristen in de Raad van State, gerechtshoven en de Hoge Raad, omdat ik 5 jaar eerder dan al deze wijze mensen begreep dat Lucia de Berk geen moordenares was.
Er waren nog 38 andere sollicitanten, waarvan naar het schijnt de heer Donner in de ogen van Opstelten de beste kandidaat was. Ook een journalist schijnt te hebben gesolliciteerd, met de bedoeling om de overige sollicitanten te interviewen. Ik stel me voor een dergelijk interview uiteraard beschikbaar. Mijn collega-sollicitanten Niek Roos (64) en Lex de Koning (73) zouden volgens een bericht op de website ‘in overheid’ bij de Ombudsman een klacht hebben ingediend. Niek Roos spreekt dit overigens zelf tegen. Zij hebben aan de ombudsman alleen gevraagd de nu gevolgde met elkaar strijdige sollicitatieprocedures te toetsen. Ik sluit me bij dit verzoek gaarne aan. Totdat het onderzoek van de ombudsman is afgerond zullen we niet weten welke criteria een rol hebben gespeeld bij de selectie, waaruit als bij toverslag de tevoren gedoodverfde kandidaat te voorschijn kwam. Waarom Donner in de ogen van Opstelten bestuurlijke, politieke en rechterlijke dwalingen beter kan doorzien dan ik, zullen we wel nooit te weten komen. Aan zijn vermogen om met feiten om te gaan kan het niet gelegen hebben. Terwijl iedere waarnemer al lang wist dat hij het zou worden, bleef hij dat tot de dat waarop hij werd voorgedragen ontkennen. ‘U kletst uit uw nek’ was zijn tekst. Vanuit een beperkte juridische blik had hij misschien wel gelijk. Juristen zien iets pas als een feit als er een juridische procedure is gevolgd die tot een besluit of een oordeel heeft geleid. Zolang er geen juridisch document is, kletst iedereen nog uit zijn nek. Vandaar, dat al die eminente juristen zo lang konden volhouden dat Lucia terecht veroordeeld was. Er was immers geen uitspraak van een rechtscollege dat dit tegensprak. Logisch, want het juridische systeem verzet zich doorgaans tot het uiterste als het er om gaat fouten te erkennen. Een jurist die niet in staat is uit te stijgen boven het beperkte juridische begrip ‘feit’ kan nooit de meest geschikte kandidaat zijn voor deze functie.
Deze sollicitatie heeft nog wel een novum opgeleverd. Ik heb in mijn werkzame leven ongeveer 100 maal gesolliciteerd, maar nooit eerder kreeg ik de afwijzing per aangetekende brief. Nu wel. Een uur voor de premier in zijn persconferentie bekend maakte, dat de heer Donner wordt voorgedragen voor de functie, berichtte de heer Opstelten mij, onder dankzegging voor de door mij getoonde belangstelling, dat na zorgvuldige afweging van mijn loopbaangegevens en het profiel van de functie was besloten de procedure niet mij voort te zetten. Ik heb het nieuws dus niet op de televisie hoeven horen. Weliswaar draaide de geruchtenstroom toen al twee dagen op volle toeren, maar dat bleef tot de persconferentie van de premier geklets uit de nek. Ik kon dus tot het laatst blijven hopen, maar het is mij bespaard dat ik voor de televisie in tranen moest uitbarsten. Wat een zorgvuldige procedure!